Η 13η Ολομέλεια διεξήχθη το Σάββατο, 25 Απριλίου
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Γ. Πρόταση για πολιτικό μέτωπο με συνεπή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση
Α. Εισαγωγή
Με τον ιμπεριαλισμό να έχει οδηγήσει την ανθρωπότητα σε έναν σπονδυλωτά κλιμακούμενο Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και με τον κίνδυνο αφανισμού ολόκληρων λαών, ακόμη και γενικευμένης καταστροφής της ζωής στον πλανήτη, τα καθήκοντα των κομμουνιστών περνούν σε ανώτερο επίπεδο. Σε διεθνή, εθνική και τοπικο-περιφερειακή κλίμακα, όπως και στο θεωρητικό και πρακτικό πεδίο, καθίσταται αναγκαίος ο αποφασιστικός συντονισμός αντιιμπεριαλιστικών, εθνικοαπελευθερωτικών και κομμουνιστικών δυνάμεων, καθώς και η μετωπική δράση που μπορεί να κινητοποιήσει τον λαϊκό παράγοντα.
Στην Ελλάδα, όπου η αστική τάξη ενσωματώνεται πλήρως στη στρατηγική των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και Ισραήλ, οι κομμουνιστές που αναγνωρίζουν τη ζωτική ανάγκη ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος δεν μπορούν να παραγνωρίσουν την εξίσου ζωτική ανάγκη συγκρότησης αντιιμπεριαλιστικού κοινωνικοπολιτικού μετώπου, ως αναβαθμού για την περαιτέρω κλιμάκωση του αγώνα. Ωστόσο, κάθε τέτοια προσπάθεια προσκρούει σε ένα σύνθετο πλέγμα αντικειμενικών και υποκειμενικών δυσκολιών: στην επιθετική ανασύνταξη της αστικής τάξης που προέκυψε στην προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης προς όφελός της, στην περαιτέρω θωράκιση του κράτους, αλλά και στο επίπεδο της συνδικαλιστικής δράσης, της ταξικής πάλης, της θεωρητικής ανάπτυξης και διάδοσης, καθώς και στις οργανωτικές παθογένειες του κινήματος.
Ακριβώς γι’ αυτό, όσοι φιλοδοξούμε να συμβάλουμε στην ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος οφείλουμε να διερευνήσουμε εξονυχιστικά όχι μόνο ποιες πολιτικές δυνάμεις μπορούν να παίξουν θετικό ρόλο στη συγκρότηση ενός πλατιού και μαχητικού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου, αλλά και με ποιους όρους μπορούν να ξεπεραστούν οι αμοιβαίοι ετεροπροσδιορισμοί, τα εξαρτημένα αντανακλαστικά, οι φραστικοί εγκλωβισμοί και οι περιχαρακώσεις. Απέναντι σε έναν αντίπαλο αδίστακτο, καλύτερα οργανωμένο, καλύτερα εξοπλισμένο, με σχέδιο και τεράστια ποικιλία μέσων, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, καταρχήν στη δράση, με παραμερισμό των επιμέρους διαφορών που δεν αφορούν το άμεσο, κεντρικό καθήκον της σύγκρουσης, αλλά και στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων που να αναδεικνύουν τη δυνατότητα της επανάστασης και κατάκτησης της εξουσίας. Έναν αντίπαλο όπως τον ιμπεριαλισμό δεν μπορείς να τον νικήσεις παρά μόνο με τη μέγιστη δυνατή ενότητα δράσης, πειθαρχία σκοπού και συγκέντρωση δυνάμεων.
Β. Πολιτικές εξελίξεις
1. Όξυνση της γενικής, διαρθρωτικής καπιταλιστικής κρίσης με επίκεντρο τις ανεπτυγμένες, ιμπεριαλιστικές χώρες. Όλο και περισσότερα δημοσιεύματα του τύπου αναφέρονται στον ενδεχόμενο να «σπάσει η φούσκα» της Τεχνητής Νοημοσύνης ή να ξεσπάσει χρηματοπιστωτική κρίση λόγω του πολέμου ενάντια στο Ιράν και της ανόδου των τιμών της ενέργειας.
2. Η κλιμάκωση της επιθετικότητας του ιμπεριαλισμού τις τελευταίες δεκαετίες ενάντια στην Παγκόσμια Πλειοψηφία, με σκοπό το ξεπέρασμα της κρίσης μέσω της υποταγής και ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης του συνόλου του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των όποιων δυνητικών ανταγωνιστών. Κραυγαλέα παραδείγματα αυτής της επιθετικότητας, ιδιαίτερα μετά την επικράτηση της αστικής αντεπανάστασης και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην ΕΣΣΔ και τη με γεωμετρική πρόοδο ανάπτυξης της ΛΔ Κίνας, αποτελούν ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας, οι επεμβάσεις σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Υεμένη, ο συνεχιζόμενος «proxy» πόλεμος μέσω της Ουκρανίας με τη Ρωσία, καθώς επίσης ο πόλεμος εναντίον της Παλαιστίνης και εντελώς πρόσφατα η επέμβαση στη Βενεζουέλα, ο ναυτικός αποκλεισμός και στραγγαλισμός στην ουσία της Κούβας, συμπληρωματικά στο διαχρονικό εμπάργκο που είχαν επιβάλλει από τη νίκη της επανάστασης στο νησί και εντεύθεν και, ως τελευταίο επεισόδιο, ο εν εξελίξει πόλεμος στο Ιράν. Η άδικη, ιμπεριαλιστική επίθεση των Ισραήλ και ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν, με όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή και χωρών της ΕΕ, όπως και των αραβικών μοναρχιών της περιοχής, συνιστά μεγάλη κλιμάκωση στον εν εξελίξει παγκόσμιο πόλεμο, ένα περαιτέρω βήμα προς μια σύγκρουση με τη Λ.Δ. της Κίνας.
Το Ιράν διεξάγει δίκαιο, αμυντικό πόλεμο για την εθνική του ανεξαρτησία, δηλαδή τη δυνατότητα να καθορίζει ο ιρανικός λαός την εθνική του πολιτική, να εκμεταλλεύεται τις πλουτοπαραγωγικές του πηγές, αλλά και να δρα αλληλέγγυα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό στη Δυτική Ασία, υποστηρίζοντας τα σχετικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και συνάπτοντας συμμαχίες με άλλες χώρες που αντιστέκονται στον ιμπεριαλισμό.
3. Ταυτόχρονα και παράλληλα με την επίθεση του Σιωνιστικού μορφώματος (Ισραήλ) και των ΗΠΑ στο Ιράν και παρά το γεγονός ότι σε επίπεδο ενημέρωσης και συζήτησης φαίνεται να έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, συνεχίζει και κλιμακώνεται η επίθεση του ευρωνατοϊκού άξονα στο άλλο μέτωπο του εν εξελίξει Γ΄ Παγκοσμίου πολέμου, στο Ντονμπάς. Το ΝΑΤΟ συνεχίζει να εξοπλίζει το φασιστικό καθεστώς της Ουκρανίας με όπλα και πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και να απειλεί ενεργειακές και κομβικές υποδομές της Ρωσίας. Η Ρωσία, από την άλλη, με πολύ αργούς ρυθμούς φαίνεται να σταθεροποιεί τις θέσεις της επί του πεδίου. Οι διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός φαίνεται να έχουν σταματήσει ενώ, αντίθετα, υπάρχει μεγάλη κινητικότητα στην περαιτέρω ενίσχυση και χρηματοδότηση της Ουκρανίας για παραγωγή μη-επανδρωμένων αεροσκαφών και φτηνών οπλικών συστημάτων, που ήδη αλλάζουν τις ισορροπίες επί του πεδίου. Επανέρχεται, εν τω μεταξύ, εκ νέου η απαίτηση του Ζελένσκι σχετικά με την αναγκαστική επιστράτευση ουκρανών πολιτών στρατεύσιμης ηλικίας που βρίσκονται στην Ευρώπη, για να καλυφθούν τα κενά στο μέτωπο και η στήριξη σ’ αυτή την απαίτηση από ευρωπαίους αξιωματούχους (πρόσφατες δηλώσεις του Μέρτζ). Το σημαντικό βέβαια εδώ, που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας, είναι ότι, όποια εξέλιξη και να έχουν τα πράγματα, ένας από τους βασικούς στόχους του ευρωατλαντικού άξονα είναι η Ρωσία και γι’ αυτό δεν λέει να κοπάσει η κινδυνολογία σχετικά με την προετοιμασία της Ρωσίας για πλήρους κλίμακας επίθεση απευθείας εναντίον ευρωπαϊκών χωρών.
4. Σταδιακή αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των χωρών που αντιστέκονται και αμφισβητούν την ιμπεριαλιστική ηγεμονία. Εκεί οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και η συσσωρευμένη εδώ και δεκαετίες ικανότητα του Ιράν—χάρις και στις διεθνείς του συμμαχίες, κυρίως με Λ.Δ. της Κίνας και Ρωσία—να ανταπεξέλθει τεχνολογικά, βιομηχανικά και στρατιωτικά στον σημερινό πόλεμο, προκαλώντας σημαντικά πλήγματα στους αντιπάλους του, μετατρέποντάς τον σε περιφερειακό πόλεμο ενάντια στις χώρες που εντάσσονται στην ιμπεριαλιστική στρατηγική φιλοξενώντας αμερικάνικες βάσεις που συμμετέχουν στην επίθεση εναντίον του.
5. Ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, καθώς ο διεθνής συσχετισμός εξακολουθεί να είναι αρνητικός. Τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα ακολουθούν το ένα μετά το άλλο, χωρίς προσχήματα και με πλήρη αδιαφορία όχι μόνο για το διεθνές δίκαιο, αλλά και για τους στοιχειώδεις κανόνες του πολέμου και της διπλωματίας (απαγωγή Μαδούρο στη Βενεζουέλα, δολοφονία Χαμενεΐ και άλλων ηγετικών αξιωματούχων του Ιράν, ενώ εξελίσσονταν διαπραγματεύσεις και το Ιράν είχε κάνει σημαντικές υποχωρήσεις για να αποφευχθεί ο πόλεμος, στόχευση σχολείων με δολοφονία πάνω από 160 κοριτσιών και νοσοκομείων κ.ά.).
6. Αυξανόμενη εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, ως ο πιο πιστός «σύμμαχος» των ΗΠΑ και Ισραήλ, εκθέτοντας τη χώρα για τη συνενοχή της στον πόλεμο και την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου, μετατρέποντάς τη σε στόχο νόμιμων, αμυντικών αντιποίνων από το Ιράν, με αποτέλεσμα τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού και την καταπάτηση των δημοκρατικών ελευθεριών του. Η εμπλοκή αυτή, σε συνδυασμό με την όξυνση των πολεμικών συγκρούσεων, ήδη παράγει και αναμένεται να εντείνει σοβαρές επιπτώσεις σε κρίσιμους τομείς, όπως η ενεργειακή και διατροφική επάρκεια, δημιουργώντας τον κίνδυνο ενεργειακής και επισιτιστικής κρίσης. Παράλληλα, η ύπαρξη και η αναβαθμισμένη λειτουργία των βάσεων του ΝΑΤΟ στην ελληνική επικράτεια —με κομβικό ρόλο της βάσης της Σούδας— καθιστά τη χώρα μας νόμιμο στόχο επιθετικού πλήγματος. Οι συνθήκες αυτές καθιστούν την έγκαιρη προετοιμασία ζήτημα άμεσης προτεραιότητας για την υπεράσπιση των λαϊκών αναγκών. Οι εξελίξεις βαθαίνουν την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας και μας οδηγούν προς μια πολεμική οικονομία και μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία με έξαρση της φασίζουσας και ρατσιστικής, ισλαμοφοβικής ιδεολογίας.
7. Στη χώρα μας, το πολιτικό αδιέξοδο παραμένει, παρόλη τη φθορά της κυβέρνησης της ΝΔ, και είναι πιθανό να υπάρξει νέος γύρος πολιτικής αναταραχής με την κατάλληλη αφορμή (π.χ. ως συνέπεια του πολέμου με την επέκτασή του στη Μεσόγειο) ή με το ξέσπασμα διεθνούς οικονομικής κρίσης. Παρά τις όποιες φραστικές διαφοροποιήσεις ή εναντίωση στον πόλεμο, η στρατηγική της άρχουσας τάξης δεν αμφισβητείται στις βασικές της επιλογές από τη ρευστοποιημένη και υπό αναδιαμόρφωση κεντροαριστερή αντιπολίτευση (βλ. «επιστροφή» Τσίπρα), ούτε, από ό,τι φαίνεται μέχρι στιγμής, από το υπό διαμόρφωση κόμμα «Καρυστιανού» ή και των κινήσεων μιας «πατριωτικής» δήθεν αντιπολεμικής, «λαϊκής» δεξιάς. Γίνεται όλο και πιο επείγουσα η αναγκαιότητα για μια συντονισμένη πολιτική παρέμβαση, ώστε η λαϊκή αγανάκτηση που σιγοβράζει να στραφεί ενάντια στον πυρήνα του εγχώριου αστικού μπλοκ εξουσίας, σχηματικά ντόπια ολιγαρχία-ΕΕ-ΗΠΑ/ΝΑΤΟ.
8. Η κομμουνιστική και ριζοσπαστική Αριστερά στη χώρα μας αδυνατεί να προτείνει μια ρεαλιστική, εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
(α) Αρνείται ή υπονομεύει τις στρατηγικά απαραίτητες κοινωνικές συμμαχίες, αποφεύγοντας τις πολιτικές συμμαχίες με τον «ρεφορμισμό» στο όνομα του «αντικαπιταλισμού» και του «εργατισμού».
(β) Αρνείται ή υπονομεύει τις επίσης αναγκαίες διεθνείς συμμαχίες στο όνομα της «αντικαπιταλιστικής», δήθεν «διεθνιστικής» κριτικής στη Λ.Δ. της Κίνας, τους BRICS+ και τις υπόλοιπες χώρες της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας, που αμφισβητούν την ιμπεριαλιστική ηγεμονία, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την στήριξη στην «έγχρωμη αντεπανάσταση» στο Ιράν, δηλαδή την πρώτη φάση της Ισραηλινο-Αμερικανικής επέμβασης, πριν ξεκινήσουν τον σημερινό πόλεμο.
(γ) Διακηρύσσει ότι «δεν θέλει να κυβερνήσει/διαχειριστεί», αντί να επεξεργάζεται συγκεκριμένο, επιστημονικά τεκμηριωμένο και ρεαλιστικό πρόγραμμα ρήξης με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και την ντόπια ολιγαρχία, και να διεκδικεί και την κοινοβουλευτική παρουσία ή και πλειοψηφία με το πρόγραμμα αυτό.
(δ) Απευθύνεται ελιτίστικα στον λαό, στη βάση της μεταμοντέρνας ιδεολογίας των ατομικών δικαιωμάτων ή με αυτοαναφορικά προτάγματα με επίκεντρο την ίδια την «Αριστερά», αντί για την απεύθυνση με λαϊκό λόγο στη βάση των πραγματικών προβλημάτων και της κυρίαρχης συνιστώσας των ταξικών, εγχώριων και διεθνών, αντιθέσεων.
(ε) Μέσα στις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς δυστυχώς εξακολουθεί να υπάρχει πολύ συχνά μία τάση καχυποψίας και αλληλοαπόρριψης λόγω σημαντικών στρατηγικών διαφορών σε όλο το φάσμα των θεμάτων (καπιταλισμός, ιμπεριαλισμός, πόλεμος, σοσιαλισμός, κομματική και μετωπική οργάνωση, στρατηγική και τακτική κ.α.), άσχετα αν προφασίζονται συχνά διαφορές κυρίως τακτικίστικες, αποφεύγοντας να μείνουν στο βασικό διακύβευμα της παρούσας εσωτερικής και παγκόσμιας συγκυρίας, δηλ. τη συντονισμένη πάλη ενάντια στον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό διεθνώς και στα προβλήματα και τις συνέπειες που αυτός γεννά και μέσα στη χώρα μας. Τα προηγούμενα χρόνια εκδηλώθηκαν εντός της Αριστεράς περιπτώσεις απομονωτισμού πάνω στα πεδία του δικαιωματισμού, του έμφυλου ζητήματος και της κατασκευής ταυτοτήτων, ενώ μετά την Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση στην Ουκρανία ο διχασμός εκφράστηκε κυρίως στο επίπεδο της καταδίκης της ή μη. Επιπλέον, και στο πλαίσιο του μικρόκοσμου της εξωκ. Αριστεράς, η συνέχιση της τακτικής «απομόνωσης της ΑΡΑΣ» από το κίνημα, που μετατρέπεται, πλέον, στην ουσία σε απομόνωση συνολικά της ΛΑΕ, λειτουργεί άκρως διασπαστικά και διαλυτικά.
Συνολικά, μια Αριστερά ακίνδυνη για την εξουσία, δεν μπορεί να αποτελέσει ούτε φορέα μιας πραγματικής λαϊκής αντιπολίτευσης. Το πολιτικό κενό γεμίζει η επέκταση της λαϊκίστικης Ακροδεξιάς στα λαϊκά στρώματα.
Γ. Πρόταση για πολιτικό μέτωπο με συνεπή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση
Στη βάση των παραπάνω εκτιμήσεων και της απόφασης της 12ης Ολομέλειας για το ότι «το πολιτικό κενό για ένα μετωπικό, πολιτικό φορέα γύρω από τον προγραμματικό στόχο της απελευθέρωσης της Ελλάδας από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της ΕΕ και των ΝΑΤΟ-ΗΠΑ παραμένει κραυγαλέο», αποφασίζουμε:
1. Να προσεγγίσουμε όλες τις δυνάμεις που κινούνται σε σωστή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση—δηλαδή στην πάλη για ανεξαρτησία από τον μόνο Ιμπεριαλιστικό Άξονα, τον ευρωατλαντικό άξονα των ΗΠΑ (ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ)—, προτείνοντάς τους καταρχάς τον σχηματισμό ενός πολιτικού μετώπου με τις παρακάτω πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεις:
Πολιτικές προϋποθέσεις
(α) σαφής προγραμματική θέση για έξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ.
(β) μεταβατικό πρόγραμμα ριζοσπαστικών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων (διαγραφή χρέους, έξοδος από Ευρωζώνη, εθνικοποιήσεις, πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, δημοκρατικές αλλαγές στο πολίτευμα, εργατικά αιτήματα για μισθούς, συλλογικές συμβάσεις κ.ά., διεκδικήσεις για τη δημόσια παιδεία, υγεία, δημόσιες μεταφορές κ.λπ.).
(γ) μετωπική πολιτική συμμαχιών στη βάση αυτού του προγράμματος και με άλλες δυνάμεις (πέραν του πολιτικού μας μετώπου), σε όποιο σημείο και συγκυρία μπορεί αυτό να επιτευχθεί.
(δ) διεθνιστική αλληλεγγύη και συμμαχίες με τις χώρες και τους λαούς της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική ηγεμονία.
Οργανωτικές προϋποθέσεις
Οι δυνάμεις που απαρτίζουν το μέτωπο διατηρούν την οργανωτική και πολιτική τους αυτοτέλεια. Η οργανωτική συγκρότηση του μετώπου δεν συνιστά επιμέρους τεχνικό ζήτημα αλλά πολιτικό, καθώς αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο δρα και κάνει πολιτική το μέτωπο. Απαιτεί τη διαμόρφωση οργάνων αντιπροσώπευσης που συγκροτούνται μέσω εκλογής σε όλα τα επίπεδα, από την κορυφή έως τη βάση, με διαρκή έλεγχο από τα κάτω και υποχρέωση συστηματικής λογοδοσίας των εκλεγμένων προς το εκλογικό σώμα. Από κοινού με τις δυνάμεις που θα απαρτίζουν το κοινωνικό-πολιτικό μέτωπο, είναι ανάγκη να θεσπιστεί συγκεκριμένο πλαίσιο οργανωτικής συγκρότησης και αρχών λειτουργίας (όργανα, εκπροσώπηση των συνιστωσών σε αυτά, αναλογία εκπροσώπησης κλπ), η συνέπεια στις οποίες θα προστατεύσουν το μέτωπο από ασυνέπεια, σύγχυση αρμοδιοτήτων, ρόλων και ευθυνών, διαλυτικές συμπεριφορές, ιδιοτελείς μεθοδεύσεις κ.ά.. Οι δυνάμεις που το συγκροτούν θα οφείλουν να καλλιεργούν και να διασφαλίζουν τον σεβασμό στην ενότητα του Μετώπου και της δράσης του, αποτρέποντας πρακτικές που το υποβαθμίζουν σε πεδίο χειραγωγικών παρεμβάσεων, αντιπαραθέσεων ή σε μέσο για τη διεύρυνση πολιτικής επιρροής της εκάστοτε συνιστώσας στα μέλη του.
2. Αυτό το πολιτικό μέτωπο είναι αναγκαίο στην προοπτική του στρατηγικού συντονισμού και πλαισίωσης-έκφρασης των άλλων μετωπικών συμμαχιών που πραγματοποιούμε με άλλες δυνάμεις στα διάφορα επίπεδα της πάλης (συνδικαλιστικό-σωματεία, παιδεία, υγεία, δικαιοσύνη, τοπικά κινήματα, δημοτικές εκλογές, κ.λπ.).
3 Ο σχηματισμός αυτού του πολιτικού μετώπου υπό τους παραπάνω όρους προηγείται της όποιας πιθανής εκλογικής συμμαχίας (εθνικές εκλογές). Η κοινοβουλευτική – εκλογική δράση συνιστά μία επιμέρους, αν και πολύ σημαντική, διάσταση της συνολικής παρέμβασης του Μετώπου, το οποίο οφείλει να αναπτύσσει όλες τις μορφές πάλης, προσαρμοζόμενο στις ανάγκες της εκάστοτε συγκυρίας και την εκτίμηση της αντίστοιχης πολιτικής αναγκαιότητας, χωρίς να αποκλείει καμία επιλογή, αλλά και χωρίς να προσδένεται αποκλειστικά σε κάποια από αυτές. Έτσι, οι εκλογές δεν μπορούν να αποτελούν την κεντρική προτεραιότητα -ειδικά ως ευκαιριακή συνθήκη και «από τα πάνω» διαδικασία παραγοντίστικου χαρακτήρα- αλλά να εξυπηρετούν την ενίσχυση του μετωπικού αγώνα και του συντονισμένου συνδυασμού διαφορετικών μορφών δράσης με στόχο τη συσπείρωση και την ευρύτερη δυνατή απήχηση του Μετώπου στη βάση των προγραμματικών του στόχων. (Στην περίπτωση που πραγματοποιηθούν εκλογές πριν κατορθώσουμε να σχηματίσουμε πολιτικό μέτωπο με τις παραπάνω προϋποθέσεις, τότε εξετάζουμε εάν υπάρχει η δυνατότητα μιας εκλογικής συμμαχίας, αλλά πάντοτε με κριτήριο το αν αυτή η εκλογική συμμαχία προωθεί τη στρατηγική μας για ανάπτυξη του πολιτικού μετώπου σε αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Επομένως, και εδώ το κριτήριο είναι η προώθηση και ανάπτυξη του πολιτικού μετώπου.)
4. Συνεπώς, προτεραιότητα για την Πρωτοβουλία έχει η προσπάθεια για τη δημιουργία του κοινωνικό-πολιτικού μετώπου σε σωστή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, διότι όλα τα άλλα μέτωπα δεν μπορούν να οδηγήσουν μακροπρόθεσμα σε νίκη (ακόμη και όσον αφορά τη διατήρηση κάποιας επιμέρους νίκης, π.χ. στο συνδικαλιστικό), εάν δεν συνδεθούν με την πάλη για ανεξαρτησία. Ακόμη και στο επίπεδο της διεθνιστικής πάλης, η πάλη του πολιτικού μετώπου που προτείνουμε για ανεξαρτησία από τον Ιμπεριαλιστικό Άξονα, συνιστά το μεγαλύτερο πλήγμα στην κυριαρχία και αναπαραγωγή του.
5 Το πολιτικό μέτωπο σε σωστή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, επειδή είναι αυτό που δίνει την προοπτική στους αγώνες κάθε επιπέδου, είναι ο κρίσιμος κόμβος που συνδέει την τακτική με την στρατηγική. Χωρίς αυτόν τον κόμβο, προκύπτει καθήλωση στον τακτικισμό-πρακτικισμό, αναμένοντας η σύνδεση με τη στρατηγική να γίνει από μόνη της ως αποτέλεσμα της ποσοτικής συσσώρευσης της απήχησης, χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό σχεδιασμό και πράξη από την πλευρά του δρώντος υποκειμένου. Και στον βαθμό που η τακτική δεν συνδέεται και με πρακτικό τρόπο με τη στρατηγική προοπτική (δηλαδή όχι απλώς με συνθήματα π.χ. για έξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ στο πλαίσιο κάποιου συνδικαλιστικού αγώνα ή μιας επιμέρους αντιπολεμικής καμπάνιας), η στρατηγική μετατρέπεται σε μια αφαίρεση χωρίς πρακτική διάσταση και ο πολιτικός φορέας δεν κάνει βήμα προς την αναβάθμιση της πολιτικής του δράσης και της οργανωτικής του ανάπτυξης.
6. Πέραν της θέσης για έξοδο από την ΕΕ και ΝΑΤΟ, είναι αναγκαίο να ανοίξουμε τη συζήτηση εντός αυτού του πολιτικού μετώπου, αλλά και ευρύτερα, για τη διαμόρφωση του προγράμματος εξουσίας στην προοπτική της σύγκρουσης με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ. Η έξοδος δεν πρέπει να μείνει ένα σύνθημα, κι ας είναι σωστό· πρέπει να μετασχηματιστεί σε συγκεκριμένο Πρόγραμμα της Ανεξαρτησίας. (Αυτό δεν αποτελεί όρο και προϋπόθεση για τη δημιουργία πολιτικού μετώπου, αλλά δέσμευση για το πώς πρέπει να δουλέψουμε και πού πρέπει να στρέψουμε τις δυνάμεις που μπορεί να συμφωνούν στο σύνθημα της εξόδου, αλλά το θέτουν χωρίς συνέπεια, χωρίς την αντίστοιχη πολιτική πρόταση προς τον λαό.)
Προεπισκόπηση (ανοίγει σε μία νέα καρτέλα)
Δ. Εκτίμηση για το ποιες πολιτικές δυνάμεις μπορούν να συμμετάσχουν στο πολιτικό μέτωπο με συνεπή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, όσον αφορά τις πολιτικές προϋποθέσεις
1. Εκτιμάμε ότι προς το παρόν οι προϋποθέσεις αυτές ικανοποιούνται σε επαρκή βαθμό στις τωρινές θέσεις και πρακτικές των δυνάμεων που συμφωνούν με την πάλη για την ήττα του ΝΑΤΟ (οι επιμέρους διαφοροποιήσεις μπορούν να ξεπεραστούν).
2. Αντίθετα, οι προϋποθέσεις δεν ικανοποιούνται επαρκώς για δυνάμεις που ταλαντεύονται μεταξύ της αντιιμπεριαλιστικής τοποθέτησης και της λογικής του «ούτε… ούτε…», οπότε και η όποια προσέγγιση των δυνάμεων αυτών αναγκαστικά μπορεί να γίνει μόνο στο επίπεδο των επιμέρους συνεργασιών (αυτό ισχύει για όσο δεν μετατοπίζονται προς μια συνεπή αντιιμπεριαλιστική θεώρηση και πολιτική πρόταση). Σε κάθε περίπτωση, κρατάμε ανοιχτή την αντίληψή μας τόσο για νέες δυνάμεις που μπορεί να προκύψουν σε συνεπή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση στο επόμενο χρονικό διάστημα, όσο και για μεμονωμένες προσωπικότητες, που θα συμφωνούν και θα στρατεύονται στην πάλη για την επίτευξη των στόχων του προτεινόμενου μετώπου στη βάση της όξυνσης της κυρίαρχης αντίθεσης.
Ε. Διευκρινίσεις
1. Το μέτωπο που προτείνουμε είναι κατ’αρχήν πολιτικό, δηλαδή αφορά τη συμμαχία μιας σειράς οργανώσεων πάνω σε μια προγραμματική συμφωνία και κάποιους κανόνες λειτουργίας, με στόχο να μετουσιωθεί σε κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο. Δεν θα είναι απλά ένα μέτωπο συνεργασίας ή συμπόρευσης για καμπανιακές εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις στο αντιιμπεριαλιστικό, αντιπολεμικό, αντινατοϊκό, και αντιφασιστικό κίνημα, ούτε μια μετωπική, συνδικαλιστική σύμπραξη, όπως π.χ. μια συνεργασία παρατάξεων ή οργανώσεων σε κοινή παράταξη.
2. Αναγκαία προϋπόθεση για τη συγκρότηση ενός πολιτικού μετώπου στη σημερινή συγκυρία και όρος για την προοπτική του κοινωνικού-πολιτικού μετώπου αποτελούν, τόσο η διεύρυνσή του σε όσο το δυνατό περισσότερες αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αποφεύγοντας τον εγκλωβισμό σε απλή εσωτερική ανακύκλωση αποκλειστικά αριστερών συνιστωσών, όσο και η διείσδυσή του στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα και τις πρωτοβουλίες του, σε κοινωνικούς χώρους και χώρους εργασίας. Το πολιτικό Μέτωπο δεν μπορεί να ταυτίζεται με διμερείς σχέσεις μεταξύ οργανώσεων (ιδιαίτερα όταν πρόκειται για οργανώσεις υπό διαμόρφωση) και γι’ αυτό αποτελεί κρίσιμο διακύβευμα η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων συνιστωσών στη βάση συγκεκριμένων προγραμματικών στόχων. Κριτήριο για την ουσιαστική αποτίμηση του εγχειρήματος σε βάθος χρόνου αποτελεί ο βαθμός εμπλοκής ευρύτερου κόσμου (πέραν των οργανωμένων μελών των συνιστωσών) και η πραγματική του σύνδεση με τα κινήματα, δηλαδή ο βαθμός κοινωνικοποίησης και γείωσής του στην κοινωνία.
3. Ένα τέτοιο μέτωπο δεν είναι σε καμία περίπτωση ακόμη το αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο με τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα μπορούσαν να το καταστήσουν υποκείμενο της επαναστατικής ανατροπής της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και του καπιταλισμού στη χώρα μας. Ειδικότερα, με δεδομένο το μικρό του μέγεθος και την ακόμη αρχική του γείωση στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, κεντρικό καθήκον του Μετώπου είναι η κατάκτηση ουσιαστικής παρέμβασης και γείωσης σε αυτά. Αυτό προϋποθέτει συστηματική και σχεδιασμένη προσπάθεια, με συγκεκριμένα βήματα και προτεραιότητες, ώστε η γείωση αυτή να αποκτήσει πραγματικό και όχι διακηρυκτικό χαρακτήρα. Η δική μας επιδίωξη είναι αυτό το μέτωπο να αποτελέσει τον πυρήνα για τη δημιουργία του μεγάλου κοινωνικο-πολιτικού Μετώπου που αποτελεί τον διακηρυγμένο σκοπό της Πρωτοβουλίας μας στο Ανοιχτό Κάλεσμα, εκείνου του Μετώπου που θα έχει τους όρους να θέσει πραγματικά το ζήτημα της εξουσίας και της Ανεξαρτησίας στην Ελλάδα, δηλ. η μετεξέλιξη του από ένα καθαρά «αριστερό» μέτωπο σε ένα ευρύ κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο το οποίο θα χωράει στις γραμμές του και δυνάμεις/υποκείμενα που δεν έχουν σαφή ή συνειδητοποιημένο κομμουνιστικό ή αριστερό πολιτικό προσανατολισμό. Στο μέτωπο αυτό θα χωράνε επίσης και κομμάτια της κοινωνίας που εκπροσωπούν μικροαστικά στρώματα, εφόσον θα υπάρχει συμφωνία επί των προγραμματικών στόχων του μετώπου. Η κύρια προϋπόθεση βέβαια για τη συμμετοχή στο μέτωπο αυτό θα πρέπει να είναι ο αγώνας κατά του ιμπεριαλισμού και η απελευθέρωση της πατρίδας μας από τα δεσμά του. Για να πάρει σάρκα και οστά το κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο που είναι αναγκαίο, θα πρέπει να υπάρχει οι δυνατότερη συσπείρωση πάνω στους προγραμματικούς άξονες, που προτάσσει η Πρωτοβουλία μας, και το άνοιγμα των θέσεων μας σε όσους κοινωνικούς χώρους (σωματεία, γειτονιές, πανεπιστήμια κλπ) έχουμε δυνάμεις.
4. Ξεκινάμε από την πεποίθηση ότι αυτή η κατεύθυνση είναι αναγκαία και εφικτή, προσεγγίζοντας με επίγνωση τις δυσκολίες που συνεπάγεται. Δυσκολίες που δεν οφείλονται μόνο στους υφιστάμενους συσχετισμούς δυνάμεων, αλλά πρωτίστως στην απειρία που αφορά τη λειτουργία διακριτών οργανώσεων σε ένα τέτοιο μέτωπο. Οι σύγχρονες οργανώσεις-συλλογικότητες, όπως και εμείς, δεν έχουμε εμπειρία από τον τρόπο λειτουργίας ενός μετώπου με τον χαρακτήρα και την προοπτική που συζητάμε, γι’ αυτό και είναι αναγκαίο το επόμενο διάστημα να αναπτύξουμε συγκεκριμένο σχέδιο δράσης για την αντιμετώπιση των δυσκολιών που θα προκύψουν στην πράξη. Αυτή η προσπάθειά μας είναι το λιθαράκι μας για το μέλλον. Το να περιοριστούμε στα καμπανιακά επιμέρους μέτωπα—αναμένοντας καρτερικά και μηχανιστικά την ποσοτική αυτοανάπτυξη είτε της εκάστοτε επιμέρους συμμαχίας είτε του δικού μας φορέα—είναι η εμπεδωμένη κληρονομιά του αριστερισμού, όχι του λενινισμού.
5. Μέσα από τη δράση εντός ενός πολιτικού μετώπου με πρόγραμμα και πρακτική σε συνεπή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, με τις παραπάνω πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεις, καλούμαστε να υλοποιήσουμε και τον βασικό σκοπό της Πρωτοβουλίας μας, την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος πάνω στη στρατηγική κατεύθυνση που καθορίζει το Ανοιχτό Κάλεσμα. Μόνο μέσα από μια τέτοια διαδικασία γενικότερης ανάταξης, μαζικοποίησης, ριζοσπαστικοποίησης, εν τέλει ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος σε συνεπή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, μπορεί να αναπτυχθεί πλήρως και το σχέδιό μας για τη διαμόρφωση της κομμουνιστικής πρωτοπορίας εντός του.
Πρωτοβουλία για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος