Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία στα Τέμπη και την απόπειρα συγκάλυψή της το έγκλημα συνεχίζεται. Μόνο η κλιμάκωση του κοινωνικού και πολιτικού αγώνα μπορεί να σταματήσει τον εμπαιγμό και να επιβάλει δικαιοσύνη!

Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία στα Τέμπη και την απόπειρα συγκάλυψή της το έγκλημα συνεχίζεται. Μόνο η κλιμάκωση του κοινωνικού και πολιτικού αγώνα μπορεί να σταματήσει τον εμπαιγμό και να επιβάλει δικαιοσύνη!

Τρία χρόνια μετά τη 28η Φλεβάρη 2023, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το έγκλημα στα Τέμπη δεν τελείωσε τη νύχτα της σύγκρουσης. Αντίθετα, συνεχίζεται κάθε φορά που η κυβέρνηση και ο (παρα)κρατικός μηχανισμός επιχειρούν να σβήσουν ευθύνες, να θολώσουν στοιχεία, να διασπάσουν την κοινωνία με επικοινωνιακά κόλπα, να εξαντλήσουν τους συγγενείς με αναβολές και εμπόδια, να μετατρέψουν τη δικαιοσύνη σε τεχνικό άλλοθι και την αλήθεια σε «αρχείο». Συνεχίζεται επίσης κάθε φορά που η πολιτική που μετρά την ανθρώπινη ζωή με όρους «κόστους–οφέλους» επιβάλλει ως μονόδρομο ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση και διάλυση του δημόσιου τομέα μέσω υποχρηματοδότησης, υποστελέχωσης, και πειθάρχησης.

Καταγγέλλουμε την πρωτοφανή ξετσιπωσιά της κυβέρνησης και του (παρα)κρατικού μηχανισμού απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων και απέναντι σε όλο τον λαό που πονά και εξοργίζεται. Καταγγέλλουμε τις δολοφονικές προτεραιότητες ενός συστήματος που έχει χρήμα για εξοπλισμούς, βάσεις και ιμπεριαλιστικές δεσμεύσεις, αλλά «δεν έχει» για τηλεδιοίκηση, σηματοδότηση, συντήρηση, στελέχωση, ασφαλείς μεταφορές, δημόσια υγεία και παιδεία. Η απάντηση σε αυτή την επιθετική καπιταλιστική πολιτική δεν είναι και δε μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση των θυμάτων και των συγγενών τους. Γι’ αυτό χαιρετίζουμε τις αποφάσεις για μαζικά καλέσματα την 28η Φεβρουαρίου 2026. Ενάντια στη συστημικά οργανωμένη λήθη και κόπωση, ο λαός βρίσκει πραγματικό «οξυγόνο» στη συλλογική οργάνωση και δράση. Στις 28 Φλεβάρη 2026 δεν πάμε «να τιμήσουμε» απλώς. Πάμε να συγκρουστούμε με την πολιτική που γεννά Τέμπη και με την πολιτική που τα συγκαλύπτει.

Χαιρετίζουμε τον άοκνο λαό που από την πρώτη στιγμή στάθηκε αποφασιστικά δίπλα στα θύματα και τους συγγενείς, βλέποντας στα μάτια τους τον δικό του πόνο. Τρία χρόνια μετά, ο λαϊκός απολογισμός δε μπορεί παρά να προσθέσει στη λίστα των νεκρών τις ελπίδες για μια πιο ανθρώπινη πολιτική από το ίδιο σύστημα που ευθύνεται για αυτή την κρατική δολοφονία. Όλες ανεξαιρέτως οι πράξεις και οι παραλήψεις του συστήματος (μπάζωμα/ξεμπάζωμα/κουκούλωμα) αποδεικνύουν ότι η δολοφονική πολιτική δεν προέκυψε κατά λάθος αλλά είναι αντίθετα αποτέλεσμα της πολιτικής συνειδητών δολοφόνων, επιβεβαιώνοντας τον λαό που από την πρώτη στιγμή είδε ξεκάθαρα πως τα κέρδη των ολιγαρχών μπαίνουν πάνω από την ανθρώπινη ζωή και φώναξε ότι τα Τέμπη “δεν ήταν ατύχημα, ήταν δολοφονία”. Μπροστά στις μεγαλειώδεις, πρωτοφανούς μαζικότητας και ενότητας κινητοποιήσεις που απαίτησαν δικαιοσύνη και τα εκατοντάδες αμείλικτα ερωτήματα που θέτουν οι συγγενείς των θυμάτων, το σύστημα αντέδρασε επιστρατεύοντας διάφορα κυβερνητικά, κρατικά και παρακρατικά τρολ, και μεθόδευσε τη διαδικασία ώστε η δίκη να γίνει με όρους που βολεύουν τους ενόχους.

Εκταφές και βίντεο: θεσμική βία, σκοτεινά κενά και κυνισμός

Τις τελευταίες μέρες, η υπόθεση ξαναφωτίζεται από την οργισμένη αντίδραση συγγενών απέναντι σε αποφάσεις/εντολές για εκταφές με εσπευσμένες και εξοντωτικές διαδικασίες, ενώ παραμένουν κρίσιμα ερωτήματα για το πού και πώς μπορούν να γίνουν οι απαιτούμενες εξειδικευμένες εξετάσεις. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Πάνου Ρούτσι ο οποίος με μεγαλειώδη απεργία πείνας διεκδίκησε το δικαίωμα εκταφής της σορού του παιδιού του. Ωστόσο, η προγραμματισμένη διαδικασία αναβλήθηκε ύστερα από παρέμβαση της οικογένειας/δικηγόρου, καθώς —όπως καταγγέλλεται— η εισαγγελική παραγγελία εκδόθηκε με τέτοιον τρόπο και χρόνο που άφηνε ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης. Σκόπιμη προσπάθεια εκδίκησης, παιχνίδι αντοχής ή επίδειξη ισχύος;

Την ίδια στιγμή, η υπόθεση των βίντεο παραμένει σκοτεινή και ομοίως πολιτικά φορτισμένη: από τη δίκη στη Λάρισα για τη μη αποστολή/μη διαφύλαξη υλικού από κάμερες τη νύχτα του εγκλήματος, μέχρι τα τρία βίντεο που εμφανίστηκαν αργότερα και κρίθηκαν «γνήσια ως αντίγραφα»(!) από υλικό ιδιωτικής εταιρείας. Εκεί που έπρεπε να υπάρχει αδιάσπαστη αλυσίδα φύλαξης στοιχείων εμφανίζονται επί μήνες κενά και ασυνέχειες και μετά ζητούν από την κοινωνία να «εμπιστευτεί» έναν μηχανισμό που τόσο κυνικά και απροκάλυπτα προστατεύει τον εαυτό του.

Τα Τέμπη και η “Βιολάντα” δείχνουν τον ίδιο αυτουργό: την πολιτική που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ζωές

Η υπόθεση των Τεμπών αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο ενός καθεστώτος που σκοτώνει «σε ειρήνη» και ετοιμάζει πολέμους. Τα Τέμπη δεν είναι «ελληνική ιδιαιτερότητα». Είναι ο μαφιόζικος τρόπος που λειτουργεί ο καπιταλισμός παντού, και ειδικά στις χώρες-αποικίες όπως η Ελλάδα. Ιδιωτικοποιεί τα κέρδη ενώ κοινωνικοποιεί το κόστος, απομυζά υπεραξία από την εργασία και αφήνει τις υποδομές να σαπίζουν, μετατρέπει την ίδια τη ζωή σε εμπόρευμα, και όταν σκοτώνει απαιτεί σιωπή. Για αυτό από τα Τέμπη πήγαμε στη “Βιολάντα”. Η φονική έκρηξη και πυρκαγιά στο εργοστάσιο μπισκότων στα Τρίκαλα, που πήρε τη ζωή πέντε εργαζόμενων γυναικών στη νυχτερινή βάρδια είναι το ίδιο έργο με άλλο σκηνικό: άνθρωποι που «πήγαν για το μεροκάματο και δεν γύρισαν ποτέ». Και εδώ, όπως και στα Τέμπη, η “ασφάλεια” αντιμετωπίζεται ως κόστος, οι έλεγχοι ως εμπόδιο, η πρόληψη ως “πολυτέλεια”, ενώ οι ευθύνες επιχειρείται να συρρικνωθούν σε τεχνικές λεπτομέρειες. Η εργατική τάξη πληρώνει με το αίμα της τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική της απορρύθμισης, της υποστελέχωσης και της ιδιωτικοποίησης.

Μνήμη αγώνα – αγώνας μνήμης: Καισαριανή και αντιιμπεριαλιστικό καθήκον

Η μνήμη των Τεμπών ενώνεται με τη μνήμη και τους αγώνες της εργατικής τάξης. Οι 200 κομμουνιστές και αγωνιστές που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 από τους ναζί κατακτητές στην Καισαριανή δίδαξαν ότι η αξιοπρέπεια γράφεται με οργάνωση, αλληλεγγύη, ανυπακοή. Σήμερα, καθώς ο ιμπεριαλισμός εξαπολύει και προετοιμάζει νέες επιθέσεις απέναντι στους λαούς – από την σιωναζιστική γενοκτονία στην Παλαιστίνη, την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Βενεζουέλα, την κλιμάκωση του αποκλεισμού με τον στραγγαλισμό της Κούβας, την απειλή πολέμου ενάντια στο Ιράν – γίνεται πάλι ξεκάθαρο και επίκαιρο ότι ο αντιιμπεριαλισμός είναι η πιο συνεπής θέση μάχης της εργατικής τάξης ακριβώς επειδή οι πόλεμοι τους τρέφονται από την ίδια λογική που αφήνει τα τρένα και τα εργοστάσια χωρίς ασφάλεια και μετά μας μιλά για «ατομικές ευθύνες».

Το συνεχιζόμενο έγκλημα των Τεμπών αναδεικνύει:

• Το αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα σε ένα σάπιο πλέγμα εξουσιών (πολιτικής, δικαστικής, εκτελεστικής, μιντιακής) και στις ζωντανές, περήφανες, αταλάντευτες και ειλικρινείς δυνάμεις του λαού που από την πρώτη στιγμή είδε το έγκλημα στα Τέμπη ως αυτό που πραγματικά είναι: μια κυνική έκφραση της πλήρους αδιαφορίας των χορτασμένων και βολεμένων του καπιταλισμού για την ανθρώπινη ζωή μπροστά στην όποια πιθανή κερδοφορία.
• Τη ζωτικής σημασίας ανάγκη του λαού να οργανωθεί και να πάρει τη ζωή του στα χέρια του για να εξασφαλίσει την αυτοπροστασία του, απορρίπτοντας τη μιζέρια που μας σερβίρουν ως μονόδρομο, και να διαμορφώσει ένα σύγχρονο, ανθρώπινο κοινωνικό περιβάλλον.
• Ότι ανεξάρτητα από την εξέλιξη των τεχνικών εξετάσεων και της δίκης, ο λαός έχει ήδη βγάλει την ετυμηγορία του (“τα κέρδη τους – οι ζωές μας”) και περιμένει να δει αν θα υπάρξει τιμωρία των πραγματικών ενόχων.
• Ότι το σύστημα προσπαθεί να «μετρήσει» μέχρι που το παίρνει με την ατιμωρησία. Να τους δείξουμε ότι δεν τους παίρνει καθόλου! Η Αλήθεια και το Δίκαιο δε θα λάμψουν “από μόνα τους” απλά και μόνο επειδή το αξίζουν. Αντίθετα, θα επιβληθεί τόση Αλήθεια και Δικαιοσύνη όση επιβάλλει η οργανωμένη δύναμη του λαού.

Καμία λήθη, οι συνειδήσεις δε μπαζώνονται/ ξεμπαζώνονται!
Όλοι/όλες στην απεργία και στις συγκεντρώσεις στις 28/2.

Παλεύουμε για:

• Δημόσια, ασφαλή και σύγχρονα συστήματα μεταφορών, υγείας, παιδείας στην υπηρεσία του λαού, όχι του κεφαλαίου.
• Υγεία & ασφάλεια στους χώρους εργασίας. Ούτε στα τρένα ούτε στα εργοστάσια ούτε πουθενά αλλού δε θα δουλεύουμε “μέχρι να συμβεί το μοιραίο”.
• Εθνικοποίηση στρατηγικών υποδομών με κοινωνικό έλεγχο/δημόσια ιδιοκτησία, χωρίς αποζημίωση στα αρπακτικά.
• Καμία εμπλοκή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους — αλληλεγγύη στους λαούς που αντιστέκονται.

«Αυτό που σας δίνουν αρνηθείτε το και πάρτε αυτό που σας αρνούνται.»

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ